Japthi

Door: maartje

Blijf op de hoogte en volg maartje

26 Oktober 2025 | India, Kundapura Railway Station

Lieve mensen,

Ik ben weer thuis. Mijn tweede thuis. Ik ben alweer een tijdje in India bij de kinderen. Het voelde alsof ik nooit was weggeweest. Toch was gisteren een dag waarop ik heel graag even thuis in Nederland was geweest bij het afscheid van Merle. De moedige, unieke Merle, vrouw van Katja, is afgelopen dinsdag overgegaan. Haar boodschap wil ik graag delen:Durf, leef en pak ieder cadeautje uit.Merle is 43 jaar geworden.

Wat mij altijd raakt is hoe de kinderen hier, jong en oud, volledig in het moment leven. Ook al zien ze mij soms maanden niet, zodra ik er weer ben is het alsof ik gisteren nog bij hen was. En zo voelt het ook. Wat ik in al die jaren van Koni heb geleerd, is dat liefde onvoorwaardelijk is. Ze gaat door, waar ik ook ben. Als ik maar aanwezig ben, en dat ben ik hier het mooist. Daar zorgen de kinderen voor.

Over een half uur komt Vino weer bij ons. Vino is nu twintig, maar ik weet nog goed dat hij zes was toen hij bij ons kwam. Een week later werd ik midden in de nacht wakker met een rotgevoel, er klopte iets niet met Vino. De volgende ochtend reed ik direct met hem naar het ziekenhuis. Daar ontmoette ik een jonge kinderarts die zonder testen zag wat er aan de hand was: Vino had cretinisme, een zeldzame aandoening. Zonder medicatie zou Vino niet oud worden. Het meest heftige was dat ik er later achter kwam dat deze diagnose al eerder was vastgesteld in een ander academisch ziekenhuis, maar omdat de ouders geen maand konden blijven, wilden de artsen niets doen. Gelukkig ontmoette ik net die dag een arts die anders dacht. Die ene beslissing, dat moment van luisteren, heeft Vino gered. Nu woont hij thuis, werkt hij nog steeds in de fabriek, waar ik veel van vind, maar hij is trots, trots op wat hij verdient ( een paar euro per week ) en hij is blij. Dus ik ook.

Ook Vidhya’s verhaal vergeet ik nooit. Shobha en ik hadden besloten haar toch niet op te zoeken, ze was immers redelijk goed, ze had alleen wat last van haar lichaam, zei haar tante. Maar toen ik ophing, voelde ik iets: we moeten haar zien. Wat we aantroffen was onbeschrijfelijk: een meisje van achttien, uitgemergeld, amper zeventien kilo zwaar, in een vuil hoekje van een hut. We namen haar direct mee. Vidhya ondersteunt nu de teachers.

En dan Annaja, mijn allerliefste vriend. We vonden hem ooit op het land waar hij werkte. Na zijn val woont hij weer bij zijn zus, maar ik bezoek hem altijd, samen met Gowri, ze zijn beste vrienden. Wat een hart en wat een liefde heeft deze jongen in zich, en wat ben ik dankbaar dat ik hem in mijn leven heb.

In Koni hebben zóveel kinderen mogen groeien, leren, spelen en ontdekken. Nog steeds komen er nieuwe kinderen bij en sommige gaan weer terug naar huis. Mensen vroegen mij ooit waarom ik Koni niet uitbreidt. Maar juist door klein te blijven, kunnen we iedereen de zorg en liefde geven die hij of zij nodig heeft. Zoals Chitra, een van de meest eigenwijze en krachtige vrouwen die ik ken. Ze is er vanaf de eerste dag dat ik er ben, augustus 2007. Ze zou Koni in haar eentje kunnen runnen. Laatst probeerde ze nog één van de vier meest giftige slangen van India met een bezem naar buiten te jagen. Greshma lag te slapen in het bed waaronder de slang was gekropen. Een wonder dat er niets is gebeurd. En natuurlijk deed Shobha daarna weer een paar pooja’s om de energie te reinigen. In Nederland zouden we zeggen: er waakt een engel boven Koni. Is ook zo, volgens mij. Chitra heeft gisteren mijn hele ijskast leeggegeten en ik weet zeker dat ze daarom nu heel Koni aan het dweilen is. Ze heeft mij nog niet aangekeken, haha. Ach, ik had vroeger waarschijnlijk hetzelfde gedaan.

Vorige week vierden we Diwali, het feest van het licht. Overal lampjes om het donker te verdrijven. India op zijn mooist. Tijdens Diwali denk ik ook altijd aan Kishor en Divya, zij horen voorgoed bij het hart van Koni.

Naast dat er acht kinderen buiten Koni voor onderwijs bij ons komen, komt Arush ook nog steeds vier keer per week voor heling. Arush heeft een stofwisselingsziekte, het is een wonder dat hij er nog is. Hij gaat nu steeds slechter, de epileptische aanvallen nemen toe en hij kan niet meer zelfstandig naar de wc, wat hem veel pijn geeft. Zijn moeder, die nog geen minuut ooit van zijn zijde is geweken, doet wat ze kan. Gelukkig is er weer dezelfde arts die Vino ooit heeft geholpen, hopelijk kan hij wat verlichting geven met de juiste medicatie.

Vrijdag vierden mijn ouders hun verjaardagen, na een bewogen jaar voor beiden. Mijn vader doet het goed, al blijft de ziekte voelbaar in zijn lichaam en geest. Hij zei in zijn speech:we mogen dankbaar zijn voor wat we hebben.En dat ben ik. Elke dag. Zeker hier.

Ik zie ook dat we, om Koni goed te kunnen blijven dragen, hulp nodig hebben. De basis is sterk, maar om de standaarden hoog te houden, zoals het gebouw, de tuin, materialen, onderhoud etc..hebben we blijvende steun nodig. Stoelen die veertien jaar geleden zijn gekocht, breken nu een voor een. Het dak van de reiki-kamer moet vernieuwd worden (daar kroop de slang doorheen) en de wasmachine heeft het opgegeven. Zo bijzonder dat op de verjaardag van mijn ouders mensen toch altijd weer helpen. Dank, dank.

En toch, ondanks alles wat breekt, blijft Koni een huis vol liefde. Een plek waar kinderen mogen zijn wie ze zijn, waar liefde de enige taal is die altijd begrepen wordt.

Ook fijn om te weten dat Patricia volgend jaar ook weer komt ondersteunen, dat geeft mij wat ruimte en rust om het af te wisselen. Ik ben gelukkig nog even hier.

Lieve pap, morgen word je tachtig jaar. Wat een prachtige leeftijd. Heel fijn dat we samen naar Spanje gaan, dankbaar dat we dat kunnen doen. Tot snel.

Lieve Jannek, heel veel sterkte voor jou en vooral voor Laurens en zijn familie.

Ik wens iedereen een mooie dag en pak elk cadeautje uit.

Zoals altijd, wordt vervolgd en Carpe Diem,

Liefs Maart

Onze gegevens:

Stichting Japthi Mijdrecht

IBAN nummer:NL76 RABO 0148 119530

BIC code:BIC RABONL2U

ANBI nummer:8200778207