a trip down memory lane

Door: maartje

Blijf op de hoogte en volg maartje

19 December 2025 | Nederland, Amsterdam

Lieve mensen,

De weken in Koni vlogen voorbij. Daar waar ik dezelfde taal spreek, waar ik mij beweeg alsof ik nooit ergens anders heb gewoond, waar mijn hart zich opent en ik zo leef in het moment. Nu ik dit schrijf, voel ik vooral ontroering en diepe dankbaarheid.

Wat ik zo bijzonder vind aan Koni, is dat Koni zóveel mensen op de wereld heeft geraakt. Gewoon door er te zijn.

Afgelopen maand zijn er weer nieuwe kinderen bijgekomen. Voor mij betekent dit: Koni leeft voort. Dankzij de hulp uit Nederland hebben we Koni aan de binnenkant opnieuw kunnen schilderen en opknappen. Als ik het resultaat zie, voel ik vooral trots. Trots op Shobha en Chetena, die Koni nu samen met de staff runnen. We zijn bijna dagelijks in contact. Iedereen voelt heel dichtbij en tegelijkertijd voelt het ook anders. En dat klopt.

Het liefst was ik morgen op het vliegtuig gestapt om Kerst daar te vieren. De teachers hebben zelf de kerstboom opgetuigd en Koni versierd. En toch is het ook goed om nu hier te zijn, bij mijn familie en vrienden. Want wat een jaar hebben we achter de rug.

Ik dacht dat het misschien mooi zou zijn om dit keer een verslag te maken in de vorm van foto’s. Foto’s van hoe het ooit begon, in 2007 in Japthi, en foto’s van het leven in Koni nu. De mensen die mij al achttien jaar volgen, zullen veel kinderen op de foto’s herkennen. Zij die er niet meer zijn, zoals Kishor en Divya. En anderen, zoals Pavan, die inmiddels weer thuis wonen bij hun ouders.

Je ziet Vino, toen hij net werd gebracht en Vino nu een volwassen jongen. Rakshita en Vidhya, beide ondervoed toen ze bij ons kwamen en hoe zij er nu bij staan. Jaya Kumar, die de blauwe helm uit Nederland draagt om zijn hoofd te beschermen tegen een val na een epileptische aanval. Foto’s van samen slapen in Japthi, toen we nog geen bedden hadden. Van de kinderen in bad doen, in Japthi, in de tijd dat ik daar alleen sliep met vijftien kinderen, haha, hoe ik dat ooit heb gedaan, geen idee… but we made it. En hoe! Het zijn iets meer foto’s geworden dan ik had bedacht, haha.

Ik werd emotioneel toen ik alle foto’s terugzag. Wat is Koni een mooi verhaal. En wat ben ik dankbaar dat ik daar deel van mag uitmaken. En ergens, op een bijzondere manier, geldt dat ook voor jullie. Want ik kan het niet vaak genoeg zeggen: door jullie steun hebben we dit samen kunnen bereiken.

In februari vlieg ik weer terug naar India. Daar wordt het verhaal weer vervolgd.

Lieve mensen, laten we 2025 in Liefde loslaten en ons openen voor wat 2026 ons wil brengen. Namens het bestuur en iedereen uit Koni wens ik ieder van jullie een jaar vol gezondheid, verbondenheid en Liefde toe. En als ik één ding meeneem uit 2025 en wat ik zo duidelijk terugzie in Koni van is het dit: we hoeven het niet alleen te doen, we doen het samen.

Liefs Maartje

Onze gegevens:

Stichting Japthi Mijdrecht

IBAN nummer:NL76 RABO 0148 119530

BIC code:BIC RABONL2U

ANBI nummer:8200778207