Japthi

Dag lieve mensen,

Een paar maanden geleden zat ik in het Vondelpark te schrijven aan mijn boek, dat maar nooit af lijkt te komen. [e-1f609] Er kwam een vrouw met een rollator langs en ik hielp haar even met zitten. We raakten aan de praat. Ze was 85 jaar, woonde aan het park en liep nog iedere dag haar vaste rondje. Ze vertelde dat ze drie maanden geleden haar vrouw van 95 had verloren en dat het allemaal nog erg wennen was.

We spraken af elkaar nog eens te ontmoeten. De volgende keer ging ik bij haar thuis langs en gaf ik haar mijn gedichtenbundel. In de tuin stond nog de rolstoel van haar vrouw. Een paar dagen later kreeg ik een berichtje, de rolstoel mocht mee naar India. Dat had haar vrouw graag gewild. En nu staat hij hier. Voor Reshma, een van de oudere meisjes die al vanaf de allereerste dag bij mij is.

Die eerste dag India komt weer dichtbij, 15 augustus 2007. Independence Day in India. En tegelijk de verjaardag van Kishor, die nog altijd zo dichtbij voelt.

Koni blijft groeien. Volgende week komt er weer een nieuw meisje bij ons wonen: zeven jaar oud, geboren met het syndroom van Down. Net als de drie andere nieuwe kinderen zal ook zij in ons tehuis opgroeien. Ook de stichting heeft de afgelopen maanden weer nieuwe donaties mogen ontvangen. Voor mij zijn dat de mooiste tekenen: tekenen dat Koni blijft groeien en kan blijven bestaan. Ik heb o.a een prachtige loopfiets gekocht voor Koni en we kregen er gratis eentje extra gedoneerd! Deze mogen de volgende keer weer mee met mijn moeder!

Ik vind het altijd bijzonder om te zien hoe nieuwe kinderen hun plek in de groep vinden. Neem Vineeth, een jongen met het syndroom van Down. Alsof hij hier al jaren woont, heeft hij heel Koni in korte tijd voor zich gewonnen. Hij lijkt sprekend op Annaja, draagt net als zij altijd een telefoon bij zich en is de hele dag aan het ‘bellen’. Hij praat uitstekend, begrijpt alles en heeft een fantastisch geheugen. Lezen en schrijven heeft hij nooit geleerd, maar toch loopt hij altijd rond met een pen en een notitieblok en ‘schrijft’ hij alles op. Een jongen om meteen van te houden.

Afgelopen week stuurde mijn vader mij een prachtig bericht. Ik citeer je even, pap. [e-1f60a]

“Dag lieverd. Ik heb het boek van Twan Huys uit en iets bijzonders ontdekt. Ik heb jouw vertrek naar India ook altijd als een bijzondere reis gezien en een beetje mee mogen reizen. Door dat boek besefte ik dat jij in India geconfronteerd werd met het kwaad (Kuti) en met de onmacht van ouders. Dat heb jij niet alleen bestreden, maar uiteindelijk vervangen door liefde. Met Koni als resultaat.”

Ik denk dat mijn vader met deze paar zinnen eigenlijk alles samenvat over de negentien jaar waarin we samen aan Koni hebben gebouwd. Misschien is dat wel de mooiste boodschap die we kunnen doorgeven, dat onrecht en kwaad niet het laatste woord hoeven te hebben. Dat je ze kunt beantwoorden met de grootste kracht die er is, namelijk Liefde.

Deze keer doe ik het in Koni rustig aan. Niet op de eerste dag alles veranderen, aanpassen of herstructureren. Dat is lang niet altijd nodig, al was het jarenlang wel mijn manier. Nu vraagt mijn hart om iets anders. En ik dacht… laat ik daar deze keer maar eens echt naar luisteren.

Wordt vervolgt!