Japthi

Lieve mensen,

Terwijl ik begin met schrijven hoor ik iemand de trap opkomen. Het is Gowri. Ze heeft tandpijn, zegt ze, en dan komt de vraag, Maartje, do you like me ? Ik lach en geef voor de duizendste keer hetzelfde antwoord, I do, Gowri. I do. Ik loop met haar mee naar beneden en samen maken we een kaartje waarop ik schrijf hoe ze haar tanden moet poetsen. Ik pak een spiegel en we doen het samen. Dan is het weer goed.

En zo, bedenk ik me, heb ik de afgelopen achttien jaar geleefd. Wonderlijk eigenlijk dat mijn leven zo in het teken heeft kunnen staan van Koni. Tegelijkertijd zie ik ook dat ik nergens anders had willen of kunnen zijn. Het is precies zo gelopen zoals het moest gaan.

Het was een missie. Niet alleen voor de kinderen, maar ook voor mij.

Nu ik hier weer ben voelt het alsof ik nooit ben weggeweest en toch is het ook anders. Ik ben rustiger geworden. De innerlijke drive om constant weer iets nieuws neer te zetten en misschien ook de innerlijke druk om te presteren is weggevallen. Ik ben nu gewoon hier. Het hoeft allemaal niet meer perfect te zijn, ik hoef niet meer perfect te zijn. En dat is voelbaar. Het voelt fijn. En….het is een mooi verhaal geworden. Koni leeft voort en doet wat het moet doen. De basis is gelegd en Koni ademt liefde in en uit. Voor de kinderen en jongvolwassenen, maar ook voor de staff en iedereen die hier langskomt.

Patricia, de vrijwilliger, is inmiddels weer naar huis. Ze heeft weer fantastisch werk neergezet, dank Patries. Ik vroeg haar wat ze hier zocht. Als ik haar woorden goed heb onthouden zei ze, Hier kan ik gewoon zijn. Er is liefde, er is werk en alles wordt gedragen door iedereen in Koni.’ En dat voel ik ook. Zodra je hier wat langer bent kom je langzaam weer in de structuur terecht. Het is klein en simpel, maar het dient. Je krijgt er liefde voor terug en elke dag voel je dat je ertoe doet. Hoe fijn is dat.

Er is ook weer een prachtig meisje bij gekomen. Haar naam is Amulya. Ik kan er zo van genieten als ik zie hoe ze haar best doet tijdens de yoga en mij elke ochtend als eerste goedendag zegt. Ze heeft een hersenaandoening en kan niet goed praten of bewegen, maar Shobha heeft gezorgd voor een korset waardoor ze nu in ieder geval een stuk kan lopen.

De teachers geven elke middag stretching. De meisjes wachten dan netjes op hun beurt en blijven bij elkaar. In de ochtend oefenen ze allemaal buiten aan het klimrek, Rakshita altijd als laatste, want die heeft weinig zin, haha maar Chitra helpt en brengt haar alsnog naar buiten als ze zich verstopt.

We gaan er dit jaar voor zorgen dat er drie nieuwe rolstoelen komen, want de huidige zijn echt aan vervanging toe. Voor de ouderen wil ik ook graag een nieuwe driewieler kopen. Af en toe moet ik echt hemel en aarde bewegen om Gowri, Sujay of Chitra te laten bewegen. Misschien helpt een nieuwe driewieler. Daarnaast gaan we de slaapkamers opknappen en de badkamers. Een eindeloos project.

Dus jullie donaties hebben weer mooie doelen.

Koni ziet er trouwens prachtig uit. De buitenkant en de speelplaats zijn net geschilderd. Wat hou ik ervan als het er mooi uitziet. En ik zie natuurlijk ook alles.

Koni is niet alleen ontstaan door de staff. Koni heeft ook veel hulp gehad van mensen in Kundapura en daarbuiten. Mensen die, zoals ik nu kan zien, ergens ook wel op Shobha en mij leken.

Shubha en Philo waren zulke vrouwen.

Shubha was een vrouw uit Kundapur die alleen woonde. Gescheiden, wat hier een grote schande is, maar ze koos voor zichzelf en haar zoon. Ze had een mening en liet die ook horen. Iedereen in Kundapur kende haar. Ze runde een farmaciewinkel, midden in Kundapur. Ze was zo iemand waar in elk dorp over wordt gepraat. Maar tegelijkertijd was zij degene die het aandurfde om dingen te doorbreken. Zij en Shobha zagen elkaar elke dag. Ze zijn samen opgegroeid en komen uit dezelfde kaste. Ze bespraken alle mensen in Kundapur, vooral Shubha sprak en Shobha luisterde. Samen zorgden ze ervoor dat wanneer mensen in nood waren er direct hulp kwam.

Shubha kende alle artsen en wist precies welke mensen ze moest benaderen als er problemen waren in families. Shobha is zachter en zorgt voor liefde. Shubha zorgde voor het doorbreken waar het nodig was. Beide vrouwen alleen, anders dan anderen, en in staat om op gelijke hoogte met de mannen te communiceren. Ik mocht Shubha. Ze zorgde voor de medicatie in Koni, was er midden in de nacht als we een arts nodig hadden en zorgde er ook voor dat Koni bekendheid kreeg. Shubha had een goed hart.

Zondag was ze op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Ze was op een trekking en ging uitrusten op een rots bij een kleine waterval. Uit het niets werd de dam verderop geopend. Ze maakte geen kans. Een half uur later werd ze uit het water gehaald. Shobha belde mij vanuit het ziekenhuis met de vraag of ik haar wilde helpen. Uiteindelijk ben ik tot het einde gebleven. Wat ik daar weer heb gezien is ongelooflijk. Het gaat er hier zo anders aan toe dan bij ons. Haar familie kwam pas na een paar uur, ze moesten van ver komen. Shobha heeft Shubha geen moment alleen gelaten. Het hele dorp kwam afscheid nemen. Shobha zong de laatste mantra samen met haar zus tijdens de crematie tot het vuur langzaam doofde. We zijn nog in shock.

En dan Philo. Ook Philo was niet getrouwd. Ze had een stille kracht en een heel goed hart. Philo runde Cozy Nook, waar ik bijna elke maand naartoe ging in Goa. We kregen van Philo altijd een gratis hutje als we er met de kinderen waren. Ze was dol op Vino en Saurab en heeft ze zien opgroeien. Cozy was mijn derde thuis. Ik had altijd weinig behoefte aan mensen als ik in Goa was en in Cozy had ik Philo en mijn boek. Dat was genoeg voor mij. Philo en ik zaten uren naast elkaar aan de bar. Ik deelde mijn verhalen over de kinderen in Koni, liet alle foto’s zien van Tobi, Pepa en Robin, deelde mijn levensinzichten die ik weer had ontdekt en zij luisterde. Ze doneerde ook elk jaar aan Koni, terwijl ze al zoveel voor ons deed. De plek Cozy en Philo hebben zoveel voor mij betekend. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn familie die daar altijd verbleef. Philo overleed met kerst, onverwachts voor mij. Afgelopen week vroegen de jongens van Cozy of ik wilde komen. Dus dit weekend ga ik naar Cozy en zal ik aan de bar zitten en proost ik op Philo.

In Nederland neem ik voor het eerst de tijd om echt terug te kijken op al deze jaren in India. En dan overvalt mij vaak een groot gevoel van dankbaarheid. Voor India zelf, voor Koni, voor alle kinderen en voor de mensen met wie ik al die jaren samen heb mogen werken en leven. En nu ik dit schrijf voel ik het opnieuw. Ik zeg altijd dat ik niet rijk ben, maar eigenlijk ben ik intens rijk

Het is goed om weer thuis te zijn. Ik blijf gelukkig nog even hier. In april en mei is het hier zomervakantie en gaat iedereen terug naar familie. Mijn volgende bezoek is in juli, als ik zomervakantie heb. En mijn moeder heeft net aangegeven dat ze in Oktober weer meegaat. Hoe fijn. Mocht je ooit Koni willen bezoeken, laat het ons weten.

Ik denk dat de foto’s genoeg vertellen hoe dat het verder met iedereen in Koni gaat. Zie ook Vino, Annaja en kleine Arush.

Ik heb er ook wat foto’s van vroeger bij gedaan toen we in Goa waren met de kinderen.

Lieve mensen, zorg goed voor elkaar. Dat heeft de wereld nu nodig. Er is zoveel verdeeldheid dat we soms vergeten waar het werkelijk over gaat en dat is de Liefde.

Liefs

Maart

Ps. Alle ANBI verslagen zijn weer terug te vinden op de website.