Japthi is nu een echt ‘thuis’ voor de kinderen die er wonen. Onder de liefdevolle, bezielende leiding van Maartje en Shobda krijgen de kinderen liefde en aandacht, kunnen zij zichzelf zijn en zich ontwikkelen. Maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan.
2007-2009
Het begin
11 jaar geleden besluit de heer Kutti, een Indiase middenstander en vader van een dove zoon, dat hij iets wil veranderen. Hij wil gehandicapte kinderen de plek geven die ze in India niet krijgen. Een Indiase stichting steunt hem. Er wordt een tehuis gebouwd tegenover zijn woning.
Maar droom en werkelijkheid liggen ver uit elkaar. Het ene na het andere kind wordt bij het tehuis afgeleverd. Behalve een vloer en een dak is er niets. De man weet niet wat hij met de kinderen aan moet. Het tehuis is letterlijk te klein voor de 35 levens die het moet herbergen.
Het lijkt het scenario van een slechte film: de man gaat vreemd, verliest aanzien in het dorp en wordt zijn huis uitgezet. Hij trekt in bij de kinderen en raakt aan de drank. Er is niemand die hem controleert. Het enige lichtpuntje voor de kinderen zijn de vrijwilligers die via vrijwilligersorganisatie FSL een tijdje komen helpen op Japthi.
Intussen aan de andere kant van de wereld
Maartje van den Brand heeft een eigen Mensendieckpraktijk en werkt daarnaast op een school met zwaar gehandicapte kinderen. Ze heeft haar leven in Amsterdam goed op de rails, maar ze wil meer. Via SIW Internationale Vrijwilligersprojecten geeft zij zich op als vrijwilliger en kiest voor project Japthi in India. Het project houdt in dat zij een lesprogramma moet opzetten op een school annex weeshuis voor zwaar gehandicapte kinderen. De kinderen hebben een plek om te slapen, maar moeten voor elkaar zorgen. Ze krijgen geen onderwijs.
In de zomer van 2007 vliegt Maart naar India Kundapur. Ze wordt een tijd gevolgd door omroep Llink die een documentaire over haar maakt. Als kersverse vrijwilliger schrikt ze van wat zij aantreft.
Het tehuis is een chaos. Kinderen zijn vervuild en vervreemd. Ze krijgen geen medische zorg, ze hebben geen kleding, geen matras om op te slapen en niets om mee te spelen. De jongens worden mishandeld en na een paar maanden ontdekt Maartje tot haar afschuw dat de meisjes worden misbruikt. Ze doet aangifte en de heer Kutti wordt uit zijn functie ontzet. Dan blijkt ook nog dat er 18.000 euro verdwenen. De Indiase Trust dient een aanklacht in tegen de heer Kutti.
Donateurs trekken zich terug en Manasa Jyothi Japthi is bankroet.
Documentaire LLink, najaar 2007
Maartje begint Stichting Japti Mijdrecht
De documentaire die LLink heeft uitgezonden levert een stroom van reacties uit Nederland op. Veel mensen maken geld over om Maartje te helpen Japhti op poten te zetten. Samen met haar ouders richt zij Stichting Japthi Mijdrecht op. Maart stopt als vrijwilliger bij FSL en neemt de dagelijkse leiding van het tehuis over.
Rust, reinheid en regelmaat
Shobha en Maartje werken keihard aan structuur en brengen eindelijk rust in Japthi. Denk aan een dagprogramma, een Japthi Bible voor de vrijwilligers van FSL, de juiste medicatie voor al de kinderen, goede hulpvrouwen zoeken die in Japthi bij de kinderen blijven slapen. Het kostte 3 jaar om het geheel voor elkaar te krijgen.
Een nieuw tehuis
Nog steeds zijn de voorzieningen niet optimaal. Japthi ligt erg afgelegen, de stroom valt vaak uit en dan is er geen water toevoer. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt 25 kilometer verderop en artsen weigeren zelfs in noodgevallen te komen. Daarom is in 2009 besloten door de Stichting geld in te zamelen voor een nieuwe plek voor Manasa Jyothi Japthi. Het kostte Shobha en Maartje uiteindelijk een jaar om de juiste plek te vinden, maar het is gelukt. Er wordt nu hard gewerkt aan de verbouwing van Koni, de nieuwe plek voor Manasa Jyothi Japthi.
2012
Nu Japthi eindelijk is verhuisd naar een betere plek,Koni, komt pas echt aan het licht hoe zwaar het was in Japthi. Niet alleen werden de kinderen dagelijks geconfronteerd met Mr. Kutti, die daar nog steeds woont, ook was de ruimte vreselijk en waren de voorzieningen bar slecht. Maar zoals Maartje nu zegt, we hebben het overleeft!
Sinds we zijn verhuisd kunnen we eindelijk beginnen met de wederopbouw, of misschien kunnen we beter zeggen de opbouw van Japthi. Er kan nu gewerkt worden aan een educatief programma, waarbij gekeken kan worden naar elk kind individueel. De kinderen kunnen ‘leren ’genieten van hun vrijheid buiten en er kan gekeken worden naar de toekomst mbt leerkrachten uit de lokale omgeving voor de kinderen etc.. Het uiteindelijke doel van Stichting Japthi is natuurlijk de Indiase Trust zo zelfstandig mogelijk te maken, zodat zij in de toekomst Japthi kunnen runnen zonder hulp van Nederland. Maar zo ver is het nog lang niet!