Dat Rome niet in een dag is gebouwd wist ik wel, maar nu begrijp ik pas echt wat die gezegde inhoudt! Elke week bedenk ik wel iets nieuws voor Koni en denk ik achteraf, nou ja wat stom dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Thja..ik kan niet alles, en Shobha en Chetanna ondergaan alles en kijken blij toe als ik weer iets nieuws introduceer.
We zijn nu toch maar begonnen met een picto bord voor de kinderen, het koste mij serieus alleen al 4 volle dagen om alles te knippen en te plakken en nu de rest nog; een bord, het ophangen, het op plakken en het introduceren aan de kids, maar voor dat laatste heb ik minstens 2 maanden nodig! (een picto systeem is een systeem voor de kinderen om beter te kunnen communiceren, met beeld).
En de kleintjes hebben elk hun eigen matje gekregen met hun ’eigen werkbakje’ en leren nu elk 5 tot 10 minuutjes achter elkaar te werken, makkelijker gezegd dan gedaan, want de kleintjes hebben een concentratie boog van max 2 minuten! Maar we komen er wel. Overal en nergens pik ik dingen van op, of lees ik weer iets, wat ik kan verwerken in mijn ‘eigen’ schooltje Koni. De grap is dat het eigenlijk voor de kinderen niet uitmaakt wat we doen, ze genieten van elk moment dat ze aandacht krijgen en ze doen het liefst 10 keer hetzelfde met evenveel plezier. Maar bij de oudere kinderen zie je echt verbetering en sommige vinden leren echt leuk, al blijven ze de dublo het leukst vinden van allemaal, daar mogen ze dan mee spelen als beloning aan het einde van de dag.
Deze week een journaliste uit Duitsland op bezoek en morgen komt Tessie, een vrijwilligster voor 2 maanden, erg fijn. Want alleen red ik het niet.
Ik was vorige week op een congres in Panjim. Ik ben blij dat ik ben gegaan. Al heb ik geen steentje kunnen bijdragen en voelde ik me soms niet helemaal op mijn gemak tussen al de professors die precies wisten hoe het zat in India (22 landen waren aanwezig). Helaas was het beeld dat ze schetste voor mij niet gebaseerd op het werkelijke India. Als ik niet had geweten hoe het hier werkelijk aan toe ging, zou ik na het congres hebben gedacht dat India het beste land voor inclusion voor gehandicapte kinderen, op normale scholen zou zijn. Helaas weet ik, dat op de gouvernement schools hier, maar de helft van de leerlingen normaal les krijgt, kinderen met een andere kleur, uit een andere kaste, worden achter gesteld en worden soms zelf mishandeld door de leraren. De slimme kinderen krijgen een plekje naast de leraar de andere moeten hun plek delen met soms 82 kinderen per klas. Goed en dan hebben ze het over inclusion van gehandicapte kinderen op normale scholen. Toch sta ik achter de organisatie die het congres organiseerde: ADAPT, in 40 jaar hebben ze ongelooflijk veel bereikt en er is een lichtje in de duisternis voor gehandicapte kinderen in India aangestoken..(naar schatting is 9 % van de populatie in India gehandicapt).
Kishor gaat helaas weer iets minder, hij heeft veel pijn, ik denk door de beknelling van zijn ruggenmerg, waar helaas weinig aan is te doen. Chitra en Gowri mogen dit weekend weer met mij mee naar Mangalore om inkopen te doen voor Koni. We gaan er een leuk weekend van maken. De groep is intens hecht en de band lijkt alleen maar sterker te worden.
Vino de kleinste van het stel, brengt een hoop te weeg, nog even en dan mag hij naar de Montessori school in de buurt, het zal hem goed doen. Hij is ongelooflijk aanhankelijk en ik kan geen stap verzetten of hij staat naast me. Het afscheid is elke dag heel moeilijk, het zal wel bij de ontwikkelingsfase horen waarin hij nu is. Hij brabbelt er op los en ik hoop dat er binnenkort wat woordjes komen.
Vidhya, de oudste en de wijste van het stel, studeert harder dan ook om in juni naar de 8 STD te gaan, mooi om te zien en wat is ze trots..
Dit keer geen foto’s komen de volgende keer.
Liefs Maart
Als eerst hier de link naar een mooi filmpje gemaakt door Jeroen en Yvette (en nog het oude filmpje van Renate), dank dank dank!
Wat kan je nou nog meer wensen, als je alles al bijna hebt (haha een goed visum misschien). Het gaat hier allemaal zo goed en dat is voor mij (in hele positieve zin ) wel even wennen! Voorheen waren de dagen lang en kwam ik erg vermoeid thuis. Nu is dat heel anders.
Het is mooi om te horen van mensen, zoals Jannek, die al heel vaak hier zijn geweest, maar nog nooit in Koni, dat de kinderen zoveel rustiger zijn en vooruit zijn gegaan. Zelf merk ik dat natuurlijk niet zo heel erg, omdat ik er elke dag ben. Ook krijgen we van de buurt en mensen rond om Kundapur hele goede feedback. We worden veel herkend en iedereen weet waar Koni ligt en wat hebben neergezet.
Ik voel dat we bij de 2de fase zijn aangekomen. Dat moet ook voor mezelf, anders krijg ik te weinig uitdaging. Het nieuwe doel van Koni is om er een echte school van te maken. Wat men hier nog heel weinig doet, althans ik heb het nog niet gezien, is werken met ontwikkelingsmateriaal. Dat is nu mijn nieuwe uitdaging. De eerste 4,5 jaar was ik alleen maar bezig met het opzetten/rechtzetten en herstellen, nu gaan we een stapje verder. Hoe kunnen we de kinderen zo goed mogelijk begeleiden op didactisch niveau, dus eigenlijk gewoon, hoe kunnen kinderen zo goed mogelijk les gaan geven. Een hele uitdaging, omdat men dat concept hier in India en zeker met de doelgroep waar wij mee werken, nog niet kennen. Maar eigenlijk vind ik dat we nu pas aan het echte ontwikkelingswerk zijn toe gekomen; nu pas gaan we de mensen hier begeleiden hoe ze het best kunnen lesgeven en op welke manier. Ik ben er nog lang niet, en krijg gelukkig veel hulp vanuit Nederland, want het is natuurlijk niet mijn achtergrond. Een hele uitdaging, maar een mooie nieuwe stap. Jannek is gelukkig hier en die kan alvast een beginnetje maken!
Morgen met Vino weer naar het ziekenhuis, Chitra, Gowri en Annaja mogen ook mee en we gaan er een gezellig dagje van maken. Vino krijgt weer een nieuwe gehoortest.
Ach dat jongetje gaat zo goed, samen met Vidhya zijn dit echt 2 kleine wondertjes die gebeurd zijn in Koni.
Nog een paar mooie foto’s van Koni, gemaakt door Bernadet,
Veel liefs Maart
Het mag nog net! De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar en dat ieders wens en goede voornemen uit mag komen.
Ik denk dat het meest bijzondere van de afgelopen 4,5 jaar is dat wat de kinderen alle maal teweeg hebben gebracht bij zoveel mensen. Niet alleen hebben ze mijn leven compleet veranderd (en verrijkt) maar ook dat van zoveel andere. Door de jaren heen, zijn heel veel mensen indirect of direct betrokken geraakt bij deze kinderen en dat is elke dag te voelen. Ik krijg elke week mailtjes van mensen, sommige ken ik goed, andere heb ik nog nooit ontmoet, die willen helpen of een lief berichtje achter laten voor de kinderen. We hebben speelgoed gekregen van mensen die mij nog nooit hebben ontmoet. Donaties komen nog altijd binnen en velen mensen zijn al hier geweest om de kinderen te bewonderen. Het mooie van dit alles is, is dat de kinderen het werk doen. Zeker als mensen hier komen, hoef ik niets te doen. De vreugde en blijdschap van de kinderen wordt direct gevoeld door de mensen en laat een glimlach achter, als ze vertrekken. Ik denk dat ik maar half besef hoeveel mensen er bij dit mooie project betrokken zijn. Ik vind het bijzonder.
Afgelopen week waren Paul en Bernadet hier voor 2 daagjes, heerlijk. En Shobha zei aan het einde; ‘wat zijn Nederlandse mannen toch aardig en open’ Ze blijft zich hier over verbazen. Ik probeerde uit te leggen dat niet alleen de NL mannen zo zijn, maar eigenlijk bijna alle westerse mannen. Helaas kent zij alleen het voorbeeld van de Indiase mannen, die de kinderen als ze langskomen, het liefst uit de weggaan . Wat ik wel weet, is dat doordat wij laten zien dat het anders kan, de mensen die in Koni werken dat mee krijgen en wie weet het zullen doorgeven…
Het nieuwe jaar is begonnen met een 2 klein wondertjes. Ik zal niet te veel schrijven; kijk maar naar het filmpje dan zie je het vanzelf. In het filmpje zie je Vino, onze kleine Boeddha (6jr), die toen hij binnenkwam (zie foto) zo opgeblazen en vermoeid was, als nieuw herboren. Hij zal waarschijnlijk altijd klein blijven en of hij zijn gehoor terug krijgt weten we nog niet. Maar dat hij iedereen aan het lachen maakt is zeker en ik denk dat als we hard met hem aan de slag gaan hij misschien ooit wel naar een normale school kan.
En dan Vidhya, het meisje wat misschien de kerst niet zou halen, heeft deze week haar schoolboeken binnen gekregen en is elke dag hard aan de studie. Als het lukt hopen we haar in juni, als het nieuwe schooljaar weer begint, terug in de klas te zien, op een normale school!
We hebben 2 nieuwe kinderen erbij, we gaan nog even kijken of het werkt en of ze in de groep passen. We zijn nu met 18..Dat is even genoeg!
Veel liefs en fijn weekend,
Maart
