Geschreven door katja op 2 oktober 2019 15:11

Na regen komt zonneschijn 

Dag lieve mensen,  

Ik heb bewust even gewacht met het schrijven van een bericht tot ik zekerheid had over mijn visum. Want het was weer ongelooflijk spannend en het zag er naar uit dat ik terug naar Nederland moest. Maar gelukkig was daar Shobha en kregen we hulp van binnenuit. Ik mag vanaf vandaag weer een jaar in India blijven, wat mij heel veel rust geeft.  

We hebben een heftige tijd met het regenseizoen achter de rug. Er is zelden zoveel water gevallen als in de afgelopen maanden. Het water kwam door de muren heen en de meeste kamers stonden elke dag vol met water. Van de mooie muurschilderingen die 8 jaar geleden ooit zijn aangebracht door mij en een vrijwilliger is weinig meer over. Voor het eerst deze week hebben we weer een paar dagen zon. Heerlijk! India is nu wel op haar allermooist. De schade van het gebouw kunnen we pas over een paar weken echt zien, omdat er nu nog water in de muren zit en er nog steeds verf naar beneden komt. Er is een hoop werk te doen voordat het volgende regenseizoen er aan komt! India staat niet voor niets bekend om de contrasten; in april en mei hadden we extreem veel last van de droogte en de laatste paar maanden was er water te veel! 

Soms na 12 jaar en wellicht soms überhaupt, als je ergens lang bent, zie je niet meer wat er allemaal is. En dan is het bijzonder om van mensen terug te krijgen hoe bijzondere plek Koni eigenlijk is, zeker als het mensen zijn die met de zelfde doelgroep werken in landen waar alles aanwezig is, zoals Nederland of Israël.  
Ik ken eigenlijk alleen maar Koni en weet niet beter, daarnaast is Koni ontstaan door het leren van het juist heel vaak niet goed te doen, om dan uit eindelijk de juiste weg te vinden. Koni is een plek waar eigenlijk alles mogelijk is. Ik heb de vrijheid om alles toe te passen waarvan ik denk dat het werkt en dan proberen we het uit. Soms gaat het goed, soms moeten we een andere weg kiezen, naar het zelfde doel, maar die vrijheid geeft ons zoveel mogelijkheden. Een mooi voorbeeld.  
Merav, een van de vrijwilligers had het over hoe belangrijk het is om het geheugen te trainen van de kinderen. Ik kon meteen onze reken-box erbij halen waarin veel hulpmiddelen worden aangeboden om mee te werken. Maar ik voelde dat er meer van mij gevraagd werd. En dan opeens komt er s’ avonds een idee bij mij op om een geheugen box te maken. Vandaag vroeg ik de vrijwilligers al het educatiemateriaal af te zoeken en eruit te halen wat goed zou kunnen werken voor de kinderen, om zo hun geheugen te trainen. En zo hebben we nu een aparte box om te werken met de kinderen in de 1 op 1 gefocust op trainen van je geheugen. Tegelijkertijd dacht ik aan een senso motorische box, een gevoels-box, en ook deze is vandaag gemaakt. Het zijn maar kleine dingen, maar zo werken we in Koni. Naast Merav, die hier al eerder is geweest voor een paar maanden, is nu ook een logopediste bij ons aan het werk uit Nederland. De samenwerking is zo fijn en we bereiken samen zoveel op deze manier.  

Ook realiseer ik mij vaak hoe dankbaar ik ben dat we dit alles gewoon kunnen uitvoeren en bewerkstelligen. Komt er een nieuw kindje van 5, dat geen kleding heeft, kan ik dat de volgende dag gewoon voor haar kopen. Heeft Aby extra medicatie nodig voor zijn epilepsie, is daar het geld voor. Ook hiervoor heb ik de mogelijkheid en vrijheid om dat te doen en mede hierdoor kan ik de kinderen een gezonde en veilige basis mee geven.  

De kinderen zijn mijn en onze ‘teachers’. Dat is het mooie aan deze doelgroep, want als het niet werkt hoor, zie of voel je dat meteen. De kinderen geven dit namelijk direct aan je terug. Het meeste geniet ik nog steeds van die kleine momentjes dat ik zie dat de kinderen onderling aan het werken zijn met elkaar en zo liefdevol met elkaar omgaan of dat een kind heel hard meezingt met de liedjes. De momenten zijn ook zo weer voorbij, maar laten wel iets moois achter. En dat heb ik bijna elke dag. 

De groep is fijn op dit moment, je voelt het gewoon aan alles. Het is rustig, de kinderen zijn blij en genieten van de dagen dat er school is en zelfs de helper vrouwen stralen een soort van blijheid uit.  

En ik denk ook, juist omdat de kinderen zoveel ruimte krijgen en – ik denk het allerbelangrijkste – zich veilig voelen ook de trauma’s van thuis eruit komen. Dat maakt het soms lastig, zeker omdat de kinderen beperkt zijn in hun communicatie. Ik zie het ook als een uitdaging om de kinderen daarin zo goed mogelijk te begeleiden. De kleine dingen, zoals elke dag beginnen met een mooi gebed met affirmaties, een kinder-meditatie en de kinderen bijvoorbeeld een wens laten uitspreken voor een ander kind, helpt volgens mij ook aan de mooie energie die er heerst.  

En dan mijn boek. Ik heb duidelijke feedback ontvangen van een redacteur uit Nederland. Ik geef niet op en ik voel dat er een mooi verhaal in zit, alleen het krijgen op papier vind ik toch lastiger dan ik had verwacht. Ik ben eigenlijk meer een verteller dan een schrijver. Maar ik ga een speciale cursus volgen en ik heb vertrouwen. Ik heb iets te vertellen. 

Het coachen op afstand begint langzaam steeds meer vorm te krijgen. Ik doe dit vooral ’ s avonds nadat ik de kinderen welterusten heb gezegd. En ik geniet van een nieuwe uitdaging. Ik voel dat ik hier in de toekomst ook meer mee mag gaan doen; er ligt nog een nieuwe weg voor mij open.  

Liefs uit een prachtig India,  
Maartje  

Hier onze gegevens:  
Stichting Japthi Mijdrecht  
Postulaat 20  
3641 NE Mijdrecht  
IBAN nummer:  
NL76 RABO 0148 119530  
BIC code:  
BIC RABONL2U  

ANBI nummer 820078207 

Reageer op dit bericht

* verplicht