Deze week een journaliste uit Duitsland op bezoek en morgen komt Tessie, een vrijwilligster voor 2 maanden, erg fijn. Want alleen red ik het niet.

Ik was vorige week op een congres in Panjim. Ik ben blij dat ik ben gegaan. Al heb ik geen steentje kunnen bijdragen en voelde ik me soms niet helemaal op mijn gemak tussen al de professors die precies wisten hoe het zat in India (22 landen waren aanwezig). Helaas was het beeld dat ze schetste voor mij niet gebaseerd op het werkelijke India. Als ik niet had geweten hoe het hier werkelijk aan toe ging, zou ik na het congres hebben gedacht dat India het beste land voor inclusion voor gehandicapte kinderen, op normale scholen zou zijn. Helaas weet ik, dat op de gouvernement schools hier, maar de helft van de leerlingen normaal les krijgt, kinderen met een andere kleur, uit een andere kaste, worden achter gesteld en worden soms zelf mishandeld door de leraren. De slimme kinderen krijgen een plekje naast de leraar de andere moeten hun plek delen met soms 82 kinderen per klas. Goed en dan hebben ze het over inclusion van gehandicapte kinderen op normale scholen. Toch sta ik achter de organisatie die het congres organiseerde: ADAPT, in 40 jaar hebben ze ongelooflijk veel bereikt en er is een lichtje in de duisternis voor gehandicapte kinderen in India aangestoken..(naar schatting is 9 % van de populatie in India gehandicapt).

Kishor gaat helaas weer iets minder, hij heeft veel pijn, ik denk door de beknelling van zijn ruggenmerg, waar helaas weinig aan is te doen. Chitra en Gowri mogen dit weekend weer met mij mee naar Mangalore om inkopen te doen voor Koni. We gaan er een leuk weekend van maken. De groep is intens hecht en de band lijkt alleen maar sterker te worden.
Vino de kleinste van het stel, brengt een hoop te weeg, nog even en dan mag hij naar de Montessori school in de buurt, het zal hem goed doen. Hij is ongelooflijk aanhankelijk en ik kan geen stap verzetten of hij staat naast me. Het afscheid is elke dag heel moeilijk, het zal wel bij de ontwikkelingsfase horen waarin hij nu is. Hij brabbelt er op los en ik hoop dat er binnenkort wat woordjes komen.
Vidhya, de oudste en de wijste van het stel, studeert harder dan ook om in juni naar de 8 STD te gaan, mooi om te zien en wat is ze trots..

Dit keer geen foto’s komen de volgende keer.

Liefs Maart

Wat kan je nou nog meer wensen, als je alles al bijna hebt (haha een goed visum misschien). Het gaat hier allemaal zo goed en dat is voor mij (in hele positieve zin ) wel even wennen! Voorheen waren de dagen lang en kwam ik erg vermoeid thuis. Nu is dat heel anders.

Het is mooi om te horen van mensen, zoals Jannek, die al heel vaak hier zijn geweest, maar nog nooit in Koni, dat de kinderen zoveel rustiger zijn en vooruit zijn gegaan. Zelf merk ik dat natuurlijk niet zo heel erg, omdat ik er elke dag ben. Ook krijgen we van de buurt en mensen rond om Kundapur hele goede feedback. We worden veel herkend en iedereen weet waar Koni ligt en wat hebben neergezet.

Ik voel dat we bij de 2de fase zijn aangekomen. Dat moet ook voor mezelf, anders krijg ik te weinig uitdaging. Het nieuwe doel van Koni is om er een echte school van te maken. Wat men hier nog heel weinig doet, althans ik heb het nog niet gezien, is werken met ontwikkelingsmateriaal. Dat is nu mijn nieuwe uitdaging. De eerste 4,5 jaar was ik alleen maar bezig met het opzetten/rechtzetten en herstellen, nu gaan we een stapje verder. Hoe kunnen we de kinderen zo goed mogelijk begeleiden op didactisch niveau, dus eigenlijk gewoon, hoe kunnen kinderen zo goed mogelijk les gaan geven. Een hele uitdaging, omdat men dat concept hier in India en zeker met de doelgroep waar wij mee werken, nog niet kennen. Maar eigenlijk vind ik dat we nu pas aan het echte ontwikkelingswerk zijn toe gekomen; nu pas gaan we de mensen hier begeleiden hoe ze het best kunnen lesgeven en op welke manier. Ik ben er nog lang niet, en krijg gelukkig veel hulp vanuit Nederland, want het is natuurlijk niet mijn achtergrond. Een hele uitdaging, maar een mooie nieuwe stap. Jannek is gelukkig hier en die kan alvast een beginnetje maken!

Morgen met Vino weer naar het ziekenhuis, Chitra, Gowri en Annaja mogen ook mee en we gaan er een gezellig dagje van maken. Vino krijgt weer een nieuwe gehoortest.

Ach dat jongetje gaat zo goed, samen met Vidhya zijn dit echt 2 kleine wondertjes die gebeurd zijn in Koni.

Nog een paar mooie foto’s van Koni, gemaakt door Bernadet,

Veel liefs Maart

Ik denk dat het meest bijzondere van de afgelopen 4,5 jaar is dat wat de kinderen alle maal teweeg hebben gebracht bij zoveel mensen. Niet alleen hebben ze mijn leven compleet veranderd (en verrijkt) maar ook dat van zoveel andere. Door de jaren heen, zijn heel veel mensen indirect of direct betrokken geraakt bij deze kinderen en dat is elke dag te voelen. Ik krijg elke week mailtjes van mensen, sommige ken ik goed, andere heb ik nog nooit ontmoet, die willen helpen of een lief berichtje achter laten voor de kinderen. We hebben speelgoed  gekregen van mensen die mij nog nooit hebben ontmoet. Donaties komen nog altijd binnen en velen mensen zijn al hier geweest om de kinderen te bewonderen. Het mooie van dit alles is, is dat de kinderen het werk doen. Zeker als mensen hier komen, hoef ik niets te doen. De vreugde en blijdschap van de kinderen wordt direct gevoeld door de mensen en laat een glimlach achter, als ze vertrekken. Ik denk dat ik maar half besef hoeveel mensen er bij dit mooie project betrokken zijn. Ik vind het bijzonder.

Afgelopen week waren Paul en Bernadet hier voor 2 daagjes, heerlijk. En Shobha zei aan het einde; ‘wat zijn Nederlandse mannen toch aardig en open’ Ze  blijft zich hier over verbazen. Ik probeerde uit te leggen dat niet alleen de NL mannen zo zijn, maar eigenlijk bijna alle westerse mannen. Helaas kent zij alleen het voorbeeld van de Indiase mannen, die de kinderen als ze langskomen, het liefst uit de weggaan . Wat ik wel weet, is dat doordat wij laten zien dat het anders kan, de mensen die in Koni werken dat mee krijgen en wie weet het zullen doorgeven…

Het nieuwe jaar is begonnen met een 2 klein wondertjes. Ik zal niet te veel schrijven; kijk maar naar het filmpje dan zie je het vanzelf. In het filmpje zie je Vino, onze kleine Boeddha (6jr), die toen hij binnenkwam (zie foto) zo opgeblazen en vermoeid was, als nieuw herboren. Hij zal waarschijnlijk altijd klein blijven en of hij zijn gehoor terug krijgt weten we nog niet. Maar dat hij iedereen aan het lachen maakt is zeker en ik denk dat als we hard met hem aan de slag gaan hij misschien ooit wel naar een normale school kan.

En dan Vidhya, het meisje wat misschien de kerst niet zou halen, heeft deze week haar schoolboeken binnen gekregen en is elke dag hard aan de studie. Als het lukt hopen we haar in juni, als het nieuwe schooljaar weer begint, terug in de klas te zien, op een normale school!

We hebben 2 nieuwe kinderen erbij, we gaan nog even kijken of het werkt en of ze in de groep passen. We zijn nu met 18..Dat is even genoeg!

Veel liefs en fijn weekend,

Maart

De vakantie met Nicole lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar wat was het fijn! Wandelen in de Himalaya met uitzicht op de Mount Everest, geen douche, wel een kommetje met water, ijskoud maar prachtig. Wat hou ik toch van wandelen. En dan Calcutta, wat een bijzondere, overweldigende stad. De armoede vind je overal op straat, tussen de prachtige oude Engelse gebouwen door. Wat een verschil met hier in Karnataka. Hier is er ook veel armoede, maar niet zo aan de oppervlakte als in Calcutta.Waar ik het meest van schrok waren de velen oude mensen op straat. Er moet nog veel gebeuren en wat is India toch diverse en groot.

En dan in ons kleine dorpje Koni.Ik blijf herhalen hoe gelukkig we zijn in Koni, de kinderen zie je groeien en genieten. En de nieuwe rolstoelen zijn er!! Wat een verademing, vooral voor Reeshma, die nu niet meer hoeft te kruipen (haar hele knieen waren beschadigd)en voor Kishor, die nu weer mee kan wandelen (en veilig kan bewegen), Divia, die eindelijk rechtop kan zitten en Vino, die overal mee naar toe kan, dank! Er moeten nog wel veel andere dingen gebeuren en de lijst wordt steeds langer, maar dat komt straks. Eerst zorgen dat de rest goed loopt. In de 2 weken dat ik er niet was hebben Shobha en Chetana het dagschema overgenomen; heel mooi, er wordt nu elke ochtend een gebed in het Sanskriet opgezegd en de kinderen krijgen elke dag een verhaaltje in het Kannada, een verhaaltje met een moraal, die ik soms wel moet bijstellen, want stenen gooien naar apen is natuurlijk geen goed voorbeeld; thja andere cultuur . En dan de kinderen, ze lijken elkaar allemaal af te wisselen, gaat het met ene weer beter (Kishor), gaat het met de andere juist minder goed. Rakshita is helaas ook gediagnostiseerd met epilepsie en zit aan de medicijnen. Een fantastische dokter, die helaas maar weinig in Kundapur te vinden is, heeft ook gezien dat Rakshita het syndroom van Turner heeft (dit gaat gepaard met hart en nier problemen en ook haar groeiachterstand hoort daarbij). Volgende week moeten we naar Manipal om een korset aan te meten, want ze groeit helemaal scheef, dit alles heeft haar behoorlijk geraakt en ze is erg emotioneel. En dan kleine Vino (vorige maand erbij gekomen, 6 jr), het is zo’n mooi jongetje, echt de kleine Boeddha. Maar wat een triest verhaal. We hebben hem ook laten testen en hij heeft een aandoening aan zijn schildklier. Zijn ouders hebben hem ooit wel eens laten testen en de artsen adviseerde toen Vino een maand lang te laten opnemen, maar daar hadden ze natuurlijk het geld niet voor. Toen heeft het ziekenhuis ze gewoon laten gaan. Had men hem toen medicijnen gegeven, was Vino een normale jongen geweest. Nu is hij doof, heeft hij een groei_ en geestelijke achterstand, die hij nooit meer kan inhalen. Gehandicapt voor het leven. Ook hij gaat volgende week mee naar Manipal en dan krijgt hij een gehoortest en een gehoorapparaat. Hopelijk is het nog niet te laat om hem te leren spreken, althans een beetje. En de aanmeldingen van kinderen stromen binnen, volgende week zijn we waasrchijnlijk met 17, maar daar blijft het dan ook even bij. Want ik kom nu al bijna elke dag tijd te kort om elk kind even veel aandacht te geven en dat verdienen ze wel. Gister 17 cadeautjes in gepakt en we steken elke dag een kaarsje aan en luisteren naar kerstliedjes, elke dag mag één kind iets uit de zak met cadeautjes t/m kerst. En morgen komt mijn moeder voor 3 weken en is er dan ook fijn met kerst. Het is alweer bijna 2 jaar geleden dat ik echt thuis was. Eigenlijk te lang, maar goed, ik weet waarom ik hier ben en waarvoor ik het doe, elke dag weer, als ik die gezichtjes van de kinderen zie.

Mijn visum als het goed is weer verlengt voor 1 jaar, dus waarschijnlijk kom ik dec . 2013 echt naar huis! Maar zover is het nog lang niet.

Lieve mensen, geniet van deze maand. Nog een paar mooie foto’s van de kinderen gemaakt door Karlien en Serra. En van Darjeeling en Calcutta gemaakt door Niek.

Liefs Maart

Ps Leerlingen van het VLC: waanzinnig wat jullie weer hebben bereikt voor de kinderen!!! Dank jullie wel, ik ben echt heel trots op jullie. Jullie hebben je zo ingezet voor de kinderen, ik zou willen dat jullie eens een kijkje konden nemen. Kom straks, als jullie afgestudeerd zijn, maar een keer langs in India! José en Gerard ook bedankt. En natuurlijk Claudette en mam.

Pss Pap, bedankt weer, je weet wel waarvoor en ik verwacht je weer hier in februari!

Psss Broer en Yvet, prachtig filmpje heb het nu kunnen zien.

Pssss Jannek, Loeke en Carlien tot heel snel! Psssss Meneer Ouwehand, dank voor uw bijzondere gift

Een nieuw begin!

Het is weer woensdag en we zijn bijna 4 weken verder. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat mijn familie hier was voor de opening. Zoveel goede dingen zijn er alweer gebeurd. Als ik terug kijk op deze periode is of heeft er echt een klein wondertje plaats gevonden. Ik zou namelijk eigenlijk helemaal alleen zijn in deze periode (het contact met de vrijwilligersorganisatie FSL is helemaal gestopt), maar de afgelopen maand kwam hulp overal vandaan en kregen we ook nog een extra veel bezoek vanuit Nl. Familie en Pauline, heerlijk dat jullie hier waren, een week was kort, maar de gesprekken en de gezelligheid zal ik niet snel vergeten! En dan Koni. Thja..wat kan ik zeggen, iedereen zelfs de meest stugge Indiërs krijgen een glimlach op hun gezicht als ze bij Koni naar binnen lopen. De kinderen zijn blijer dan ooit en ook rustiger omdat ze nu eindelijk een buiten hebben waar ze kunnen spelen en ravotten, je zou Pavan eens moeten zien. Hoe hebben we het ooit gedaan in dat kleine Japthi zonder buiten! Natuurlijk hebben we met zijn allen naar dit moment toegeleefd en het lijkt bijna alsof er nu een einde aan vast zit. Maar het tegendeel is waar; we kunnen nu pas echt beginnen! We kunnen van Koni echt een fantastische school en verblijf maken voor gehandicapte kinderen. En dat gaan we ook doen. In Japthi konden we niet groeien en was het meer overleven met wat we hadden en zorgen dat de kinderen in zo goed mogelijke omstandigheden konden leven. Eigenlijk waren we de afgelopen 4,5 jaar voornamelijk bezig met het herstellen van de schade die bij de kinderen was aangebracht. Helaas doen of moeten we dat nu nog steeds doen bij sommige kinderen die nieuw binnen komen, want de omstandigheden voor gehandicapte kinderen in India blijven erbarmelijk slecht, denk maar aan Vidhya, die 7 jaar in een hoekje van een hutje zat zonder ooit het daglicht te zien. Ik heb vandaag een prachtig filmpje van haar gemaakt; kijk eens hoe ze straalt. Nee, klaar zijn we nooit, zeker niet in dit land en hulp vanuit Nederland zal altijd nodig zijn, niet alleen financieel, maar ook van mensen die willen komen helpen. Ik zou het liefst iedereen willen uitnodigen om een keertje te komen kijken, want hoe bijzonder is het dat wij met zijn allen uit NL zo’n mooi weeshuis hebben neergezet! Haha tickets in februari en maart en april zijn heel goedkoop; rechtstreeks vanuit Amsterdam naar Goa. Vorige week ben ik samen met Shobha naar Bangalore op en neer gegaan (24 uur ) om rolstoelen te kopen voor Kishor, Reeshma en Divya, gelukkig konden we meteen alle 3 de rolstoelen bestellen en ze komen hopelijk volgend week aan, hoe mooi is dat! En…we zijn met de 4 oudste kinderen naar Goa gegaan om afscheid te nemen van Rick en Marlous en ook een beetje van Lotte, die vrijdag vertrekt. Wat was het gezellig en wat hebben Rick, Marlous en Lotte veel bereikt met zijn 3en. Zonder hen had ik het echt niet gered en ik zal ze dan ook echt gaan missen, niet alleen ik, maar ook de kinderen. Rick, Marlous en Lot; dank jullie wel voor alles. Dit weekend krijg ik nog fijn bezoek van Karlien en Serra en op dinsdag mag ik er dan eindelijk aan geloven; 2 weken vakantie; Calcutta en wandelen in Sikkem met Nicole. Ik wilde het kort houden, maar er is zoveel gebeurd. Vanochtend kregen we namelijk bezoek de ouders van Wiktesh. Hun kindje, Wiktesh, is 6 jaar, maar lijkt nog geen 2 jaar oud. Wat een ongelooflijk lief jongetje en iedereen, ook de kinderen, waren helemaal in de wolken met dit nieuwe jongetje. De ouders zijn arm en analfabeet en hebben 4 kinderen, waarvan de jongste 2 niet goed kunnen praten en Wiktesh is verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Wat er nog meer met Wiktesh aan de hand is, weten we pas later. Straks als hij wat meer gewend is laten we hem goed onderzoeken, de ouders hadden het geld er niet voor. Hij heeft namelijk misschien ook nog gehoorapparaatjes nodig. Maar dat is voor later, eerst maar wennen. Geniet van de foto’s van hele blije mensen in Goa en Koni en het filmpje van Vidhya en de rest. Liefs en tot in december (en duim maar even voor mij, want ik ga morgen de papieren inleveren voor mijn visum; hopelijk verlenging voor 1 jaar, helaas niet met de mogelijkheid om naar NL te komen). Maart

maartje, 24 oktober 2011 India , Kundapura Railway Station 32°

Het lichtje in Koni brandt Er brandt een lichtje in Koni. Het lichtje is aangestoken in bijzijn van iedereen en vanaf nu zal er altijd een lichtje branden, laat de goede energie maar komen, zeker nu Diwali morgen begint; het feest van het licht, kon het nog mooier.. Het was een fantastische dag, Shobha en ik hebben er zelf niet zo heel veel van mee gekregen, maar van achter de schermen kon ik de blije gezichten zien van al de mensen. Vele speeches zijn gehouden, waar de Nederlanders niets van begrepen, maar volgens Shobha waren ze mooi van inhoudt en vol lof over ons tehuis, ‘zoiets hadden ze nog nooit gezien’. Er werd hard gelachen toen ik mijn vaders speech vertaalde en toen Annaja het podium opsprong om Shobha te bedanken. De kinderen deden het fantastisch en zagen er prachtig uit. Nu eindelijk rust en kunnen we echt gaan genieten van Koni, wat is het mooi om de kinderen zo gelukkig te zien en vooral om te zien dat ze zoveel bewegingsvrijheid hebben. Ik ga nog even genieten van mijn ouders, het verjaardagsfeestje van mijn moeder, mijn broer en Yvet, die ongelooflijk hebben geholpen en ook hebben genoten, ik zal ze straks wel weer missen. Volgende week nemen we de oudste (Gowri, Chitra, Kishor, Rakshita en Annaja) een paar dagen mee naar Goa, ik heb er nu al zin in. Veel liefs en geniet van de foto’s gemaakt door Yvet. Maart

Ps Oom Roeland gefeliciteerd! pss Lieve Stef en Maarten geniet van jullie dochter! psss Dank voor alle lieve reacties en voor de steun van iedereen die zo meeleeft! Psss Lotte, Rick, Marlous dank voor jullie goede zorgen, ik had het niet gered zonder jullie!! Pssss Tessa, Sabien en Sandra, heel lief dat jullie er waren Psssss Karlien en Serra ik kijk uit naar jullie komst! psssss Emmie, Jan en Ad, de kinderen dragen allemaal de armbandjes en de haarbandjes pssssss Yolanda dank voor de zak met playmobile!

maartje, 18 oktober 2011 India , Kundapura Railway Station 32°

KONI de foto’s en filmpje!!! Dag 2 zit erop en wat een dag! Maar het is ons gelukt!! Dank voor alle lieve reacties gister, wat leven er veel mensen met ons mee, ongelooflijk bijzonder en fijn! Ik geef ons een maandje voordat we allemaal onze weg hebben gevonden, vandaag moesten we uitleggen aan de ‘helpermoeders’ hoe je een toilet doortrok en schoon moet maken, Nutana ging haar handen wassen aan het water waarmee ze doortrok, Guru plast gewoon lekker naast de pot ipv in de pot, Jaya Kumar was de hele tijd de keuken kwijt en Pavan wist van gekkigheid niet meer waar die naar toe moest rennen,, dus rende hij maar rondjes, Annaja viel de hele dag in slaap, waarschijnlijk van de opwinding. Iedereen was de weg kwijt, maar uiteindelijk vonden we elkaar aan het einde van de dag dan toch een beetje. Ook is ons vandaag een heel groot geschenk gegeven door de Goden van India, (pap lees even niet verder). Ik liep vandaag naar buiten en zag tot mijn verrassing een rat naar me toe rennen, ik dacht nog ’ wat doet een rat nog overdag zo dichtbij ons’ maar voor ik het wist zag ik vlak achter hem een gigantische cobra omhoog (rennen,kruipen) bewegen, de helft van zijn lichaam was in de lucht en ik zag hem duiken naar de rat. In schok zo vreselijk en realiseerde me 1 sec later wat er gebeurde, nou iedereen die mij een beetje kent wist dat daarna heel Koni en omstreken, mij hoorde. Helaas bleef de cobra de hele dag rond het terrein en konden de kinderen niet meer naar buiten, ik even min. Een prachtig wonderbaarlijk teken, volgens de familie van Shobha en de rest van India ons begin kon niet beter!!?? Hier over verschillen uiteraard de meningen! Wat een dag, nogmaals..op naar een nieuw begin! Ik heb altijd gezegd dat als ik een cobra zou zien, mijn visum niet verlengt zou worden, haha ik ben heel benieuwd, we weten dat volgende maand. Geniet van de foto’s en het filmpje, ik hoop dat het een beetje overkomt, want prachtig is het zeker!! Liefs

Vanochtend liepen Shobha en ik in Mangalore om spullen te kopen voor de kinderen en toen werden we gebeld of we plek hadden voor nog een meisje. Ze moest snel een plek vinden, want het ging niet goed met haar. Eigenlijk verwezen we haar door naar een andere plek, omdat ze een stuk ouder is (17) en omdat ze tot de 7de klas naar school was geweest. Toen Shobha ophing, zeiden we tegelijk:’laten we maar gaan kijken, het kan geen kwaad’.

Dus snel alles ingekocht, helft vergeten, spullen gepakt en in de bus. Het was weer een helse tocht, met riksja, bus en al, maar uiteindelijk ontmoette we de vrouw die vanochtend had gebeld. Met haar zouden naar het huis van het meisje gaan. Na een tocht van nog eens een uur kwamen we bij een bouwval van een huis, geen elektriciteit, geen gas, dus vuur werd met de hout aangemaakt, geen toilet, helemaal niets, alleen een kale binnenplaats en daar zat in een hoekje een klein vogeltje. Althans zo leek het.

Het meisje was niet groter dan 50 cm, haar benen waren opgetrokken en ze was eng mager. Maar zodra ze ons zag, klaarde haar gezicht op en begon ze te praten. Geestelijk is normaal en is dus jaren lang naar school gedragen, letterlijk gedragen, want haar moeder, droeg haar elke dag, 7 jaar lang, 3km naar school en weer terug. Werkelijk fantastisch. Maar toen werd de moeder ziek (dat was 5 jr geleden) en kon niet meer voor Vithja zorgen. Vader is een zware alcoholist, die, toen wij er waren, niet aanspreekbaar was. De moeder van Vithja en haar zusje en broertje is 3 weken geleden overleden en sindsdien zorgt niemand meer voor Vitja. Zelf kan ze niet douchen of opstaan, dus je kan je voorstellen hoe het daar rook.

Gelukkig was ze heel blij met onze komst en aanstaande dinsdag komt ze naar Japthi, voorgoed. Ze moet eerst flink aansterken en ze moet een goede rolstoel krijgen, maar daarna gaan we er alles aan doen om haar weer naar school te krijgen. En zo is het toeval dat naast Koni net een nieuwe ‘highschool’is gebouwd en ze daar mooi naar toe kan! Ik was zo blij dat we toch ja hadden gezegd en dat ze naar ons komt, hier doe ik het allemaal voor! En na zoiets denk ik meteen, ohhh ik moet hier blijven! Op de terug weg zijn we langs Udupi gereden en hebben we kleren en een spullen voor Vithja gekocht en kijk dat bedoel ik nou met de Stichting, dat is toch super dat we dat kunnen doen.

Ondanks het feit dat heel Koni (het nieuwe weeshuis) is ondergelopen, de elektriciteitsdraden in het water hangen, de wc doortrek knopen op 3 meter hoogte zitten, werkelijk alles, maar dan ook alles asymmetrisch is, alle muren knalroze zijn geworden, de keuken een roze bloemen festijn is, de badkamertegels allemaal verschillend zijn van vorm, wordt Koni prachtig! Wij (Esther, Mara, Shobha en ik) zijn de afgelopen week elke dag bezig geweest met schilderen en het resultaat mag er zijn! We zijn nog lang niet klaar, maar we schieten op. Het is hard werken, en soms komen de kids ook even kijken, maar het is het meer dan waard. We tekenen alles na vanuit een boek of prints en dan inkleuren maar.

Nog een paar foto’s van de kinderen voor het afscheid van Mara en Esther, wat zal ik ze missen en de rest is van onze schilderkunsten. Ik zal na woensdag wat foto’s van Vithja op de website zetten.En ook nog 2 filmpjes van een echte vrijdag middag Smile

Volgende maand alleen en in augustus nieuwe vrijwilligers. Eind september waarschijnlijk open en daarna kan je me opvegen Wink

Veel liefs, broer hele fijne avond met de familie, ik zal aan jullie denken.

Maart
Ps Stef wat fijn om je even gesproken te hebben
Pss Charlotte (nichtje), wat een fantastisch nieuws!!
Psss Lieve Dorien, bedankt voor je berichtje de vorige keer
pssss Lieve El we skype echt deze week, Fannie kan al bijna lopen!

Down
Dat hij downsyndroom had zagen we meteen en dat het een lieve jongen was ook. Na wat heen en weer gepraat en aanmoediging van een dolblije jongen behoort ook Annaja nu tot een van de bewoners van Japthi.

Hij blij, wij blij!
Hij vindt alles fantastisch, snapt helemaal niets van speelgoed of kleuren. Dat heeft hij allemaal nog nooit gezien,maar daar zal snel verandering in komen. Waarom niet eerder naar Japthi, zou je denken. Nou…mensen komen hier nooit buiten met een gehandicapt familielid. Daarbij was Annaja jaren geleden geweigerd door Kutti. Gelukkig kwamen wij hem bij toeval tegen en maken we op deze manier weer iemand blij en hij ons.

Ook hebben een nieuwe helper’moeder’ en ik denk dat deze wel even blijft, dus daar zijn we ook heel blij mee.

eerste zon in Nederland,hier 40 graden
In Nl breekt eindelijk het zonnetje door en ik lees overal berichten van blij mensen. Bij ons breek het zonnetje iets te veel door en is het overdag 40 graden, Veel warmer dan de afgelopen jaren in maart. Soms is de energie bij de kids ver te zoeken en moet het dan van ons komen. Geen probleem.

Slangentijd
Ik blijf, sinds ik in een hotelkamer woon, gewoon wat langer zodat we in de namiddag wat meer kunnen doen. Helaas komen door die hitte ook alle slangen naar buiten en worden we nu al een maand lastig gevallen door een cobra. Spannend, ja zeker, maar niet met een Pavan in de buurt, die er niets van snapt. Dus alle deuren dicht en veel binnen blijven.

Foto’s nieuw gebouw
Ik heb wat foto’s gemaakt van het nieuwe gebouw, haha ik ga er gewoon weinig over zeggen, want er valt niet zoveel over te zeggen, Wel ben ik vandaag echt boos geworden en kreeg ik prompt meteen een mailtje met verontschuldigingen en dat het echt klaar zal zijn op de afgesproken tijd; eind mei.

12►

Lieve mensen geniet van de zon, ik denk aan jullie.

Liefs Maart

Ps Stef en Maarten gefeliciteerd, ben echt heel blij voor jullie!
Pss Mirjam, dank voor je inzet van de Bingo!

We hebben dit in 2009 2 keer kunnen herhalen!!

• Rakishita heeft begin dit jaar haar rollator ontvangen en is sindsdien begonnen met lopen, een wonder na 12 jaar !
• Er zijn in 2009 3 nieuwe kinderen bij gekomen, Gauwery, greeshma en Somnia
• Arun is in mei 2009 opgenomen in het ziekenhuis voor een second opion voor zijn spitsvoeten. Uiteindelijk mocht de operatie toch doorgaan. In augustus 2009 is hij na 2 weken ziekenhuis weer terug in japthi en is nu aan het leren lopen. De operatie is geslaagd !
• Eindelijk hebben we een hek om Japthi heen kunnen bouwen zodat we afgeschermd zijn van Kutti. Ook hebben we cement op de achterplaats neergelegd zodat het veiliger is voor de kinderen (en voor ons!) om daar te lopen.

Maar het grootste nieuws zoals al eerder vermeldt: we gaan in october 2010 beginnen met bouwen!!

Ik zal geen lang verslag doen van de meest mooie indrukwekkende plek op aarde; Varanasi, omdat woorden te kort zullen doen aan wat ik heb gezien. Ik ben werkelijk nog nooit op zo’n bijzondere, bizarre plek geweest. Alle verhalen die je over deze plek hoort of op Discovery kan zien, kloppen. We hadden ons foto toestel bij ons, maar ik maakte een grapje en volgens Shobha waren de goden het daar niet mee eens, en de volgende dag waren alle foto’s gewist (ik had er gelukkig een paar genomen met mijn telefoon).
En wat ben ik blij dat Japthi in Zuid India ligt, want wat een armoede in het noorden en wat een mensen. Ik dacht dat ik al aardig wat gewend was, maar nee, dat was ik niet. Nu begrijp ik ook waar die 43 % vandaan komt, 43 % van de kinderen in India is namelijk nog steeds ondervoed en de meeste van deze kinderen wonen in het noorden van India. De contrasten in dit land lijken met de dag groter te worden, helaas is dat ook te merken in Kundapur. Ander onderwerp!

Vorige week was Arenda hier om foto’s te maken voor de website, het was super gezellig en ik ben heel benieuwd naar het resultaat. Lieve Kat en vooral Linda, bedankt voor deze verrassing! Op het moment wordt er hard gewerkt aan een nieuwe ‘echte website’ voor Japthi, haha we worden nog een professioneel, jullie horen en lezen snel meer (Kat succes met alles).

Goed nieuws! Vorige week donderdag ben ik (met Pavan en Gowri) op pad gegaan voor een goede plek voor Geetha. Ik had een ding met mezelf afgesproken mbt Geetha en dat was dat ik zou zorgen dat we een goede plek voor haar zouden vinden. Ik merkte dat men over de afwerking van dingen die moeilijk zijn, hier in India soms anders denkt, maar zo zit ik niet in mekaar. Zo eindigde ik donderdag middag in Namabumi, een prachtig weeshuis voor kinderen zoals Geetha zonder ouders of kinderen die verlaten zijn. Gister mochten we op gesprek en Geetha vond het geweldig en ik ook. Ik was meteen verliefd op al die kleintjes. En wat een verhalen, kinderen die in de trein zijn achter gelaten, kinderen waarbij de vader de moeder in brand heeft gestoken voor hun ogen, afschuwelijk. Maar Geetha heeft zelf natuurlijk ook zo’n verleden. Er hangt een goede sfeer en ik durfde Geetha dan ook met een goed gevoel daar achter te laten. Hier heeft ze leeftijd-genootjes met wie ze kan praten en ze kan een vak leren (zoals wassen of werken in de tuin). Hopelijk blijft het ‘geest’ verhaal achterwege en doet ze het goed. Elke maand moeten we nog wel met haar naar de psychiater en wij zullen blijven betalen voor de medicijnen (en ziekenhuis bezoeken) die ze nodig heeft. Waarschijnlijk zal ze de rest van haar leven veel medicijnen moeten gebruiken om redelijk te kunnen functioneren, maar ze is in ieder geval op een fijne plek en dichtbij Kundapur!

In Japthi hebben we het nog steeds moeilijk met het zoeken naar goede werkers. Niemand wil met gehandicapten kinderen werken en diegene die we tot nu toe hebben gevonden, hebben niets met de kinderen en daar maken de jongens mooi gebruik van, ze zijn dan ook aardig op zoek naar grenzen! Ik begin vanaf morgen later en blijf tot dat de kinderen gaan slapen in Japthi. We hebben 2 vrijwilligers, die mooi het dagprogramma kunnen uitvoeren en ik neem de zorg over als zij naar huis gaan, want als ik er ben gaat het toch net iets beter. Wel even iets anders, maar voor tijdelijk vind ik het ook wel even fijn.

En helaas heb ik even geen internet meer, dus als ik wat langzamer ben met reageren, komt het daardoor. Ik trok het niet meer om bij Shobha’s familie te slapen. Afgelopen woensdag sliep ik met 4 mensen in de woonkamer, en dat was voor mij de limit. Het is even wennen om weer alleen te zijn, maar ik vind het heerlijk en ik heb zelfs een kast waar ik mijn kleren in kan leggen voor het eerst in 3,5 jr!

En dan Koni, (zo heet onze nieuwe plek). Er wordt aan gewerkt en de architect (aannemer) heeft beloofd dat aan het eind van deze maand een deel van het gebouw klaar zal zijn, zodat we kunnen beginnen met schilderen. Geduld is een schone zaak..wordt zoals altijd vervolgt!

Ik snapte eindelijk hoe je foto’s kan overzetten van van mijn mobiel naar de computer, dus ook nog wat oude foto’s en voor de rest zijn de foto’s gemaakt door de Jeroen, erg mooi, dank je broer!

Veel liefs,
Maart

ps En lieve Maartje Schellekens, bedankt!
pss Lieve Karlien, super dat jullie hebben geboekt, ik kijk er nu al naar uit.
Psss Broer en Yvette, jullie zijn er al bijna, het is hier ondertussen 39 graden, dus neem weinig mee
Pssss Lieve El, heel veel succes vandaag
Psssss lieve Tes, succes met de laatste loodjes
Psssssss Lieve zus, het wordt tijd voor betere tijden, succes met alles en ik mis je
Psssssss Lieve Stef en Maarten, geniet van het vooruitzicht van jullie nieuwe huis, ik ben echt heel blij met dit nieuws!
pssssssss Juud en Bernadet, ik heb weer even nieuwe input nodig voor de yoga, komen jullie weer even langs,het is alweer een jaar geleden!?