Er wonen 18 kinderen in Japthi, de jongste is 5 jaar en de oudste 38. De meeste van hen hebben nog wel ouders, maar deze kunnen of willen niet meer voor hun kinderen zorgen. De kinderen verblijven dag en nacht in Japthi en krijgen begeleiding van vrijwilligers die dagelijks bij de kinderen zijn. Zij volgen een dagprogramma dat is afgestemd op hun niveau. De vrijwilligers beginnen om 9.30 en gaan om 15.00 weer naar huis. De rest van de tijd moeten de kinderen zichzelf vermaken, maar meestal is Maartje bij hun, ook in het weekend. In de toekomst zal er plek zijn voor 25 kinderen in Japthi, maar zo ver is Japthi nog niet.
De kinderen sliepen jaren lang op matjes op de grond die ze elke avond moeten neerleggen, plaats voor genoeg bedden was er niet. Ze hadden geen eigen kleren of andere spullen, toen Maartje bijna 5 jaar geleden aankwam in Japthi.
Nu zijn we 5 jaar verder; elk kind heeft een eigen bed en ze hebben zelfs een bakje met hun eigen kleren erin. Na jarenlange dokters bezoeken krijgt ook elk kind de juiste medicatie. Maar het is niet makkelijk om de kinderen geheel te genezen, veel van de kinderen hebben in het verleden zoveel schade opgelopen, dat ze daar nu nog voor moeten boeten. De meeste kinderen zullen hun hele leven medicijnen nodig hebben en veel extra zorg. Dit kost erg veel geld zeker in de toekomst wanneer de kinderen geen kinderen meer zullen zijn, maar jong volwassen.
Goby
Aangezien de kinderen weinig afwisseling kennen en sommige van de kinderen al jaren niet naar buiten waren geweest, heeft Maartje ingevoerd dat de kinderen wekelijks mee worden genomen naar Kundapur om daar Gobi te eten. Op deze manier hoopt Maartje de sleur te verbreken en de kinderen wat nieuw licht te geven. De kinderen kijken ongelooflijk naar dit uitje uit en het is dan ook altijd dolle boel als ze met zijn allen in de riksja worden gestopt. 
Goa
Omdat de mogelijkheid zich voordoet om binnen 3,5 uur met de trein in Palolem, Goa, te zien, probeert Maartje de kinderen minstens 2 keer per jaar mee te nemen naar Goa. Elk kind heeft dan een verzorger (vrijwilliger) bij zich en meestal proberen we 3 dagen in Palolem te verblijven. Deze gebeurtenis heeft zo’n indruk op de kinderen gemaakt, dat er dagelijks over gesproken wordt. Naast dat de kinderen intens genieten, kan men in India ook meegenieten en meemaken hoe gehandicapte kinderen worden gezien als volwaardige mensen, die je ergens mee naar toe kan nemen. Heel af en toe kan Maartje een van de kinderen alleen meenemen. Vooral voor de kinderen die veel behoefte hebben aan aandacht is dit uitje heel speciaal. In Japthi leren ze alles samen te delen zo ook aandacht, maar sommige van de kinderen vragen om wat speciale zorg, als Maartje de mogelijkheid heeft neemt ze de kinderen dus alleen mee.