Geschreven door katja op 25 januari 2020 08:07

Bezoek uit Nederland!

Dag lieve mensen,  

Eindelijk weer een bericht van mij. Het waren drukke weken in Koni en in Amsterdam.  
Nederland was vooral voor mij belangrijk om mijn neefje en nichtje te zien, maar ook voor medische periodieke controle en de schrijfcursus. Helaas was deze iets anders dan ik had verwacht, maar ik geef het nog niet op! Er komt een boek, het verhaal ligt er, alleen de juiste woorden moet ik nog vinden. 

Naar aanleiding van mijn vorige blog, werd ik uitgenodigd om deel te nemen bij de vergadering van de Stichting Better Care Nederland. Er werd veel besproken en de stellingen tegen weeshuizen waren nog l sterker dan ik had verwacht. Echter heb ik in de 12 jaar India, Africa en Indonesie, zoveel meegemaakt dat ik weet hoe belangrijk en noodzakelijk tehuizen zoals Koni zijn voor kinderen met een beperking. Wat ik vooral heel jammer vind is dat er volgens mij juist gekeken moet worden naar tehuizen zoals Koni als voorbeeld. Het kan namelijk ook wel goed gaan en goed (beter) zijn voor een kind. Tenslotte staan de kinderen voorop in het verhaal. In Koni worden en de ouders er bij betrokken en krijgen de kinderen zorg en liefde en educatie op maat. Dat Koni speciaal is weet ik; ik krijg dat niet alleen terug van de mensen die Koni bezoeken, maar ik zie het vooral in de ogen van iedereen die hier woont. 
Ik voel ook dat er specifiek iets van mij gevraagd wordt: “deel de kennis en alle ervaringen van de afgelopen 12 jaar bij het opzetten van Koni als school, maar ook als familie tehuis”. Is er werkelijk vraag naar? Ik ben overtuigd van wel.  

Naar aanleiding van de gebeurtenissen met Saurab nadat hij naar huis ging en heel ziek terug kwam en sindsdien in het ziekenhuis ligt, nu bijna een maand, heb ik besloten dat er ook nog iets anders van mij gevraagd wordt. Namelijk een handleiding maken voor de ouders/familieleden van de kinderen. Een handleiding waarin alles simpel met foto’s en gebaren aangegeven zal worden, zodat de kinderen thuis ook goed kunnen communiceren met de ouders, maar ook dat de ouders beter worden begeleid. Toen wij de eerste 5 jaar in Japthi woonden, kwamen er geen ouders langs, ook amper bezoekers. De ouders die we belden, wilden hun kind niet zien of komen opzoeken, laat staan mee naar huis nemen, ondanks wat wij ook probeerden. De plek Japthi was ook echt geen fijne plek, het leek bijna alsof de ouders er niet mee geconfronteerd wilden worden. Nadat wij in 2011 verhuisden naar Koni veranderde alles. Nu zien we bijna elk weekend ouders langskomen en ook gaan de kinderen vaker naar huis. Dus het moment om te kijken hoe we de situatie voor de kinderen en de ouders kunnen verbeteren.  

Vorige week waren mijn vader en Ome Gijs weer hier voor 10 dagen. Heel bijzonder om te zien hoe dol de kinderen zijn op mijn familie. Er is weer goed geklust en gesproken met de board uit India, het was een heerlijke week! 

De kinderen gaan zo vooruit en worden groot. Het mooiste om te zien is dat ze elkaar zo ondersteunen. Nishanth is de beste broer voor de kleine Vikranth en Druvin, Vino is de broer voor eigenlijk iedereen en krijgt ook wat meer hulptaakjes in Koni van de helpervrouwen. Gowri en Chitra zorgen nog steeds elke ochtend voor de kleintjes en zo blijft Koni een mooie familie.  
Oh en iedereen is verslaafd geraakt aan het dansen. Vino, Gowri, Nishanth en Sujay mochten afgelopen week voor het optreden in Udupi; het gesprek van de week!  

In Koni werken we met 2 bijzondere vrijwilligers, een logopediste en een fysiotherapeut. Beide uit Nederland. En het is altijd zo fijn om samen te werken met mensen die ervaring hebben en zo gemotiveerd zijn. Deze combinatie werkt zo goed voor de kinderen, maar ook voor mij  . De energie in Koni is nu gewoon goed en dat voelbaar voor iedereen.  

Voor de kinderen breekt de mooiste maand aan: december. Koni zal vandaag weer worden versierd en vanmiddag tuigen we de boom op. Ook dit jaar ben ik niet thuis in Amsterdam, maar ik heb zo’n vermoeden dat dit de laatste keer is dat ik kerst in Nederland ga missen.  

Geniet van deze maand en liefs uit Koni,  

Maartje 

Woord van mijn vader: 
Ik ben inderdaad met mijn broer Gijs weer bij Maartje op bezoek geweest en we hebben zelf opnieuw kunnen zien hoe bijzonder Koni is. Het mooiste compliment voor Maartje en AL diegenen die haar helpen, van helpervrouw tot vrijwilligers kwam van een vrijwilliger die het afgelopen jaar vele soortgelijke tehuizen bezocht in diverse landen: “Jan ik heb nu vele tehuizen gezien maar Koni is echt het meest bijzondere dat ik heb aangetroffen.” 
Maartje en ik zijn het voor zeker 80% eens met de kritische houding en opvatting van de grote NGO’s die zich met de kwetsbare kinderen bezighouden. Maar uit eigen ervaring eerder en bezoek nu en contacten in Kundapura met de lokale bevolking ben ik er van overtuigd dat voor nog jaren de noodzaak voor dit type tehuizen aanwezig is. En dat het ontwikkelen en runnen van een tehuis voor kinderen met een beperking zonder de hulp van vrijwilligers niet mogelijk is. Waarbij centraal blijft staan dat het primaire doel ook is de band met de ouders te blijven vasthouden en waar mogelijk ook te bevorderen dat het kind ook weer naar huis kan. 
Jan van den Brand 

Reageer op dit bericht

* verplicht