Geschreven door katja op 7 november 2018 12:40

Back in India

Lieve mensen,

Eindelijk weer een bericht uit India. En een goed bericht. Ik heb mijn visum voor India ontvangen. Nu voor een jaar en als het goed is, mag ik deze voor 5 jaar verlengen. What a gift.

Ik zal heel eerlijk als ik ergens ook in mijn achterhoofd had bedacht dat 2018 mijn laatste jaar zou zijn, dus ik merk dat ik de hele tijd aan het schakelen ben, ideeën voor Koni die ik ver weg had gestopt komen opeens weer tot leven en plekken in India waar ik nog altijd naar toe wilde gaan, kunnen opeens toch bezocht worden. Alles ligt weer open…mooi, hoe dat werkt.

Ik heb een fantastische tijd in Nederland gehad. Eerst een deel van de Santiago de Compostella gewandeld, wat prachtig was en weer zo bijzonder. Tijdens het wandelen komen opeens de antwoorden vanzelf, alsof ik dan beter kan luisteren naar wat er verteld wil worden. En het was ook heel fijn om met Natas te wandelen, we liepen alleen en toch samen; fijn om te zien hoe we gegroeid zijn in de afgelopen 19 jaar dat we elkaar kennen.

Daarna mocht ik weer trainingen volgen bij Alan Seale; Leaderschip & Coaching. En een opleiding bij Patty Harpenau Wat een cadeau om weer zoveel te mogen ervaren en te leren. Ik geniet daar zo van. Het is heerlijk om onder de mensen te zijn die dezelfde taal spreken en dan bedoel ik niet Nederlands.
Het was fijn om even echt thuis te zijn, bij familie en vrienden, ik merk dat dat voor mij toch ook echt heel belangrijk is. En…ik had mezelf beloofd dit jaar echt werken aan mijn gezondheid en dat is gelukt..ik voel mij sterker en gezonder dan ooit. Nu nog het laatste stukje van mijn innerlijke reis en dan op naar de verdieping. En wie weet wat dat allemaal met zich mee gaat brengen..Het wordt wel tijd.

Toen natuurlijk weer terug naar de kinderen. Wat een ontvangst. Het mooie is, dat ik binnen een paar uur na aankomst weer volledig aan het werk was, alsof ik nooit was weg geweest. Wat natuurlijk een heel mooi teken is. Want dat betekend dat alles goed is gegaan; ik ben niet gemist, natuurlijk wel mijn aanwezigheid, maar het werk gaat gewoon door, ook al ben ik er niet.

Toen ik terugkwam, kwam Amar ook net terug van thuis. Amar is een jongetje van nu 10 jaar, geboren met downsyndroom. Toen hij 3 jaar geleden bij ons kwam was hij ongelooflijk druk en bijna onhandelbaar. Wat bleek, deze jongen hield intens van lezen en boeken. Boeken geven hem rust en het liefst leest hij de hele dag met je samen en ontdekt hij nieuwe woorden. Thuis, zijn ouders hebben een boerderij, wordt hij niet goed begrepen. Zijn vader wil hem nu volgend jaar van school afhalen, zodat hij zijn ‘Sacred thread ceremony ( een Hindu ritueel) kan ondergaan. Dit is een ceremonie voor jongens die Brahmin zijn. Tijdens de ceremonie moet Amar allerlei handelingen uitvoeren en mantra’s zeggen. Ik zal met Amar gaan werken zodat hij de mantra’s straks kan op noemen.
Ik vroeg aan zijn vader wat er na de ceremonie met Amar gaat gebeuren, zijn vader zei; dan komt hij bij mij op het land werken..
Ik probeerde uit te leggen hoe belangrijk school voor Amar is en hoe hij geniet van de andere kinderen en het leren. Maar mijn woorden lijken niet te worden gehoord. Dat raakt.

Gelukkig zijn Shobha en ik nu heel goed samen en kan ik aan haar dit verhaal vertellen. Ze snapt mij. Natuurlijk wil ik het liefste dat een kind op groeit bij zijn ouders, alleen als de situatie thuis niet goed is voor het kind, is Koni een mooie plek..Ook Shobha ziet in hoe belangrijk Koni is voor Amar,ze gaat praten met zijn vader. Shobha en Amar zijn verre familie van elkaar..

Met de rest van de kinderen gaat goed. Sommige worden ouder en de problematiek die ze mee hebben genomen van thuis of door thuis, wordt nu door onze veilige omgeving ook steeds zichtbaarder, juist omdat dat bij ons geheeld kan en mag worden.
Zo zie ik bij Vino dat hij heel veel moeite heeft met het omgaan van feedback, van iets heel kleins kan hij overstuur raken, ik zie dat als geen fundament hebben, geen bodem, zijn zekerheid haalt hij buiten zichzelf…aan ons nu de taak om hem die zekerheid te leren zoeken binnen in zichzelf, een zoektocht voor ons velen.. En zo ook bij Shamanth..die kleine vraagt wel 100 keer per dag of hij ‘ a good’ boy is.

De vrijwilligers die ik nu heb, leren mij toe te passen wat ik zo mooi heb geleerd tijdens mijn trainingen bij Alan; Maak je niet klein, omgedraaid; ga staan in je grootsheid.

Tijdens mijn wandeling op de Santiago, voelde ik hoe ik mijn werk zou kunnen voorzetten. Al lang weet en voel ik dat wat we in Koni doen voor meer kinderen een geschenk zou kunnen zijn. Ik heb geprobeerd dat uit te zetten in Kenia, maar ik zie nu wat ik eerst moet doen. Ik moet op papier gaan zetten wat werkelijk de kracht van Koni is; wat maakt Koni zo bijzonder en waarom is de energie zo goed. En dan heb ik het niet over het lesgeven, het is iets diepers..
Ik heb het al eerder gehad over het mooie fundament wat ik in de eerste jaren heb neergezet, maar er is meer. En daar ga ik nu mee aan de slag. Zodra ik dat allemaal helder heb, kan ik het ook gaan uitzetten. Eerst in Karnataka, dichtbij, waar ik de taal spreek en de cultuur goed ken, daarna wellicht verder. Stapje voor stapje..

Ook is het tijd om mijn leven van de afgelopen 11 jaar in India en de verhalen van de kinderen op papier te zetten. Ik geef mijzelf hiervoor een jaar en ik ga het gewoon proberen. Shobha raadde mij aan eerst een Poohja hiervoor te doen bij Ganesha en natuurlijk doe ik daar aan mee, je kan de Goden maar beter achter je hebben staan.

Kortom mooie plannen en genoeg te doen..

Liefs Maart

Ps. Dank voor de mooie giften van mensen de afgelopen tijd. Zonder jullie kan Koni niet voortbestaan.

Reageer op dit bericht

* verplicht